Logo de moito tempo volvo por aqui... auque sei que este sitio e o menos indicado para vir a desafogarme, debido a que aqui todo son recordos, todo relacionado con el, todo o que foi todo o que xa non é, todos os sorrisos de felicidade convertidos en lagrimas.Pero necesito desafogarme aqui xa que aqui ninguén me xuzga nin me pide porques.
Sei que fun eu que o deixou todo quen quixo baixarse dese tren no que emprenderamos unha viaxe xuntos, pero o dolor, as dudas... eran moitas cousas cousas que me foron facendo cada vez mais daño. Sei que todos pensades que por ser eu quen o deixase quen rematara con todo son a que non sufre son esa tipa que sae de festa e él esa persona que supostamente algun día foi todo para ela e quen sufre e quen o pasa mal. Pois todos estades moi equivocados e dame moita rabia que digades eso pero realmente solo eu sei que e o que sinto. E a vedade sinto pena, sinto medo, sinto rabia.. porque son unha rapaza de 17 anos a cal esta pasando por situacions realmente jodidas e a xente solo sabe xuzgala e nada axuda, todo son problemas e mais problemas.
Ti axudabasme moito era o mellor que tiña, e si arrepintome moito de haberte deixado marchar pero todo e moi dificil e quedabaseme demasiado grande.
Agora sintome como unha merda, vexote todolos dias e ter que conter as ganas de ir donda ti preguntarche que tal ou simplemente darceh unha abrazo e moi duro. É moi dificil deixar a unha persoa que por un tempo significou todo na tua vida pero mais dificil é deixala e ter que convivir con ela todos os dias, facer moitas veces que non o ves, que non che importa o que fai... e logo os comentarios da xente pa facerche estar mal.. e diredes pero si o deixaches e porque xa non che importa.. e non non e asi, él importame mais do que podedes imaxinar pero a miña situacion agora mismo o meu animo e todo non me deixa estar con alguen.. non sei e algo moi extraño que nin eu mesma entendo.. pero bueno terei que ir aceptando pouco a pouco que xa non e meu, que xa todo esta pasado e que aunque doia algun dia haberá alguén sustituindome...
A verdad non sei nin como expresarme solo sei que esto e unha angustia continua.. xa van 3 dias encerrada chorando e o maior dos motivos el porque para min foi, é e seguira sendo unha persoa moi importante na miña vida, e teño medo a que chegue outra e lle prohiba falar conmigo porque son a sua ex... e perdelo.. perdelo para sempre.. a verdade e que o imaxino e non sabedes o que doe.. non sabedes todas as lagrimas que teño derramadas por el.. pero en fin.. que lle imos facer.. a vida e asi de retorcida.. que chega a un punto que tes que deixar a un lado certas cousas porque todo te sobrepasa.
Solo me queda darche as gracias por todo o que fixeches por min e por o que sigues facendo que aunque solo sean palabras escritas sei que son sinceras, porque te coñezo.
Querote Moito Mii.
